خونه کلنگی
این خونه هیچ وقت کوبیده نمی شه
نئون های باران خورده...عجیب دلم را می برند
گاهی در راه بودن
قشنگ تر از رسیدن به مقصد است
+
نوشته شده در شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۸۸ ساعت 23:38 توسط سپنتا قاسمخانی |
اگه یه خونه کلنگی نزدیک بندر داشته باشی...هیچ وقت دعوتت رو واسه چای عصر رد نمی کنم...چای با صدای بوق کشتی
خانه
آرشیو وبلاگ
عناوین نوشته ها
نوشتههای پیشین
مهر ۱۳۹۱
شهریور ۱۳۹۱
تیر ۱۳۹۱
فروردین ۱۳۹۱
شهریور ۱۳۹۰
دی ۱۳۸۹
آذر ۱۳۸۹
آبان ۱۳۸۹
مهر ۱۳۸۹
شهریور ۱۳۸۹
تیر ۱۳۸۹
خرداد ۱۳۸۹
اردیبهشت ۱۳۸۹
فروردین ۱۳۸۹
اسفند ۱۳۸۸
بهمن ۱۳۸۸
دی ۱۳۸۸
آذر ۱۳۸۸
آبان ۱۳۸۸
مهر ۱۳۸۸
شهریور ۱۳۸۸
مرداد ۱۳۸۸
آرشیو موضوعی
ساکن انتهای تپه
ما که دیگه بچه نیستیم
پوست انگشتم
رویای شب نیمه تابستان
دیروز چی شده بود؟
صید قزل آلا در مصلی تهران
سنجاقک
در نگارش این بخش هیپولیتو به من کمک کرد
این بخش هنوز نامی ندارد
بزرگداشت
در ذهن اتاق آبی
بنسای
زردی من از تو
"تو"
پیوندها
داتام نیک مرام
چتر آجری
BLOGFA.COM