زن جوان
کیسه بزرگی پر از نان های سفید فانتزی را روی پاهایش گذاشته بود
.
من به عدد "دو" فکر می کردم
"دو" ساعت بود یا "دو" روز؟
"دو" هفته یا "دو" سال
شاید "دو" دهه،نه! "دو" سده
و گاهی به "دو" قرن هم فکر کردم
.
چه مدت گذشته بود؟
از آن آخرینِ کذایی
که تو ذره ای تکان نخورده بودی
.
.
دوره گرد
گاو هارا دانه به دانه روشن می کرد تا دلبری کنند
می دونی؟
من معتقدم که نسل ما
هیچ سنخیتی با لغات مثلا "زلف یار" و "کنج عزلت" و این قبیل نداره
.
پس
من برایت شعر می سرایم:
.
.
"از اتوبان صدر که می گذشتم
اس ام اسم هنوز دلیور نشده بود"
.
تقدیم به تو که فِک کنم مُردی
!
بلیط یک ســــــــــــــــــــره در دستی
چمدان پر از شال گردن در دست دیگر
به قهــــــــــــــــــــــــــــــــــقرا می روم
کاسه آب را پشت ســـــرم خالی نکن
باز نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمی گردم
در رویای سفید
به عدد۱۲۰ رسیدم که
دختر بچه دبستانی با مقنعه سفید
عاشق راننده سرویس جوانش شده بود
.
ما چهار نفر بودیم
پیراهن من یک وجب از خواهرم کوتاه تر بود
و موهای تو یک وجب از برادرت بلندتر
.
شب
از راندن در بزرگ را نیمه کاره و تاریک غرب، لذت برم
گرمای آفتاب روی پوستم را دوست داشتم
.
تو داشتی آماده می شدی
این پیراهن... آن پیراهن
با این شلوار...نه آن شلوار
کت های چهار خانه
.
برای رفتن به جایی که بارها رفته بودی
اما من بار اولم بود
.
گرمای آفتاب روی پوستم را دوست داشتم
.
پیراهن سورمه ای گلدوزی شده ام را پوشیدم
قلموی دسته قرمزی که برای دوست قدیمی ات کنار گذاشته بودم،ربان بستم
پشت پنجره رفتم
همان پنجره بدون پرده
.
گرمای آفتاب روی پوستم را دوست داشتم
.
سبد گلابی ها را جا به جا کردم
از دستمال های قدیمی مامان زیر گلابی ها گذاشتم
همان دستمال گل دار های آبی
که مامان با سلیقه ۳۰ سال بود که نگه شان داشته بود
.
با قیچی کوچک من با سیبیل هایت ور می رفتی
نمی دانم این همه دستپاچگی برای چه بود؟
.
پیر زن همسایه را دیدم
از پشت پنجره بی پرده
با همان سبد خرید قدیمی
.
گرمای آفتاب روی پوستم را دوست داشتم
.
وقتی که در را باز کردم
با سبد گلابی و قلموی دسته قرمز خارج شدم
تو هنوز جلوی آینه سیبیل هایت را تاب می دادی
آرام راه پله را مثل بار اول پایین رفتم
.
گرمای آفتاب را روی پوستم دوست داشتم
- داری می ری؟
- نه! دارم نمی رم.
.
.
ولی رفت
...این آخرین پست از مجموعه "ما که دیگه بچه نیستیم" است
داستان زرافه یقه اسکی پوش به روایت کاسپچوال آریستی که دوست دختر اسکلی در فلان جا داشت
شاید یه خیال پرداز بتونه ، از ترس هاش رویا بسازه و از رویاهاش روزشو بسازه . ترس از خواستن و نگفتن و تن در دادن . یه خیال پردازه که روحشو به تلویزیونش مجانی می فروشه و گاهی هیچی از خودش یادش نمیاد.تو یه صبح سرد می تونه از خودش به پرسه ، خوب که چی؟! یا اینکه بزرگترین آروزش اینه که از اینجا بره ، اگه از اون پسربچه ِکه خیلی دلش می خواد مثه اون باشه بپرسی ، میگه "ما که دیگه بچه نیستیم" .ولی اینو خوب می دونه که یه روز اگه بخواد بره دلش برای تک تک ستاره های روی دیوار ِ اتاق لعنتی ش تنگ می شه ، حتی اگه روزمرگی نذاره کسی حس کنه که گذاشته رفته
تاریخ و امضا
آقای رویا پرداز
.
.
.
دختران جوان زیادی را می شناسم
که عاشق اند
به هیچ
.
زنان جوان زیادی را نمی شناسم*
که عاشق اند
به هیچ
.
*چون فقط در خیابان از کنارشان رد شدم
اما می دانم که
عاشق اند
به هیچ
.
دختران جوان زیادی را خوانده ام
که
همه شبیه هم اند
.
زنان جوان زیادی را فهمیده ام
که
همه پیر می شوند
.
می فهمی من را؟
نه
می رانم
در اتوبان های بی ترافیک
می خوانم
دلتنگی هایم را
می ریزم
چای؟
نه
اشک از سر خوشحالی
می خندم
از شادی؟
نه
از تنهایی
.
من دختر عاشقم
به هیچ
دغدغه های مردم
اقسام گوناگونی داره
.
هوای ابری نیز
گاهی باران
گاهی برف
گاهی هم فقط ابر
برای در آوردن حرص خورشید
.
هفت روز برای همه چیز کافیست
هفته هم هفت روز است
.
شنبه
آغاز...
شنبه
دروغ...
شنبه
دلخوشی...
شنبه
بی قراری...
یکشنبه
درد...
دوشنبه
سه شنبه
چهار شنبه
پنجشنبه
جمعه را هیچ وقت دوست نداشتم
.
اگر می شد همه اش را خط زد
آن وقت شش روز را زندگی می کردم
آن وقت شش روز کافی نبود
همه اش را با ولع زندگی می کردم
.
داشتم سعی می کردم تعادلم رو توی قایقم حفظ کنم
مرغ های دریایی می خوندند
.
ناگهان بولدوزری من رو از خواب پروند
هر چی بیشتر به آدما نگاه می کنم
بیشتر می ترسم
.
چی داره به سرمون میاد؟
گاهی چنان عاشق لحظه هایی از زندگی می شوم
که می خواهم سالها درش بمانم
و فقط لبخند بزنم
.
و چه نگران کننده
علم به این که این لحظه ها می میرند
من ادای رعد و برق در می آورم
و تو قارچ می شوی