خونه کلنگی

دوستم بود

آنکه نگاه ها را معنی کرده بود

آنکه می دانست لبخند ها چه معنی می دهد

.

دوستم بود

که گفته بود می گذرد

.

دوستم بود

که برایم روزهای خوب خواسته بود

.

حالا

دوستم نیست

تا ببیند این روزها را

.

هست

اما دور

دورتر از سنگینی همه آن نگاه ها

.

آن روز ها گفته بودم چرا بین این همه آشنا ، تو نیستی

حالا می بینم که بین این همه غریبه ، فقط تو هستی